31 sierpnia 2026 r., zakończyła się eksploatacja dwóch ostatnich bloków węglowych Elektrowni Dolna Odra w Nowym Czarnowie koło Gryfina. To koniec produkcji energii elektrycznej z wykorzystaniem węgla w tym zakładzie. – W ostatnich dniach pożegnaliśmy wielu naszych kolegów, którzy po wielu latach pracy zostali zmuszeni do odejścia, do zmiany fachu i nikt z nich nie cieszył się wypłaconego odszkodowania czy przejścia na urlop energetyczny – komentuje Krzysztof Błajszczak, wiceprzewodniczący MZZPRC w ZEDO.

Budowę Elektrowni Dolna Odra rozpoczęto w 1970 r. Pierwszy blok został uruchomiony w 1974 r., a kolejne jednostki oddawano do eksploatacji w następnych latach. Elektrownia osiągnęła docelową konfigurację w 1977 r. i przez kolejne dekady była jednym z ważnych zakładów energetycznych w północno-zachodniej Polsce.

Dolna Odra dysponowała czterema blokami węglowymi o mocy 225 MW każdy. Proces ich wyłączania prowadzono etapami. Dwa bloki zakończyły pracę z końcem 2025 r., natomiast dwa ostatnie zostały wyłączone na koniec sierpnia. Wygaszanie produkcji wiąże się ze zmianą poziomu zatrudnienia. Przed rozpoczęciem procesu w Elektrowni Dolna Odra pracowało ponad 700 osób, na koniec 2026 r. ma zostać ograniczone do 138 pracowników. Załoga może skorzystać z Programu Dobrowolnych Odejść.

Komentuje Krzysztof Błajszczak, wiceprzewodniczący MZZPRC w ZEDO

W dniu 31.08.2026 roku zakończyła produkcję energii elektrycznej dla Krajowego Systemu Energetycznego Elektrownia Dolna Odra w Nowym Czarnowie koło Gryfina. Wielu jej pracowników było członkami MZZPRC w Zespole Elektrowni Dolna Odra, wielu było założycielami OZZPRC. To tu powstały jedne z pierwszych zrzeszone w Porozumieniu Związków Zawodowych Pracowników Ruchu Ciągłego Energetyki związki PRC. Stąd wywodził się jeden z wiceprzewodniczących pierwszych władz Porozumienia Związków Zawodowych PRC Zenon Jodko. To z Dolnej Odry wywodzili się Wojciech Kasicki – wieloletni członek komisji rewizyjnej OZZPRC oraz prowadzący zjazdy OZZPRC, to stąd wywodził się wieloletni przewodniczący OZZPRC Roman Michalski.

Dziś kominy Dolnej Odry już nie dymią, kotły nie spalają polskiego węgla, turbiny nie obracają generatorów by zasilić w prąd nasze domy. W ostatnich dniach pożegnaliśmy wielu naszych kolegów, którzy po wielu latach pracy zostali zmuszeni do odejścia, do zmiany fachu i nikt z nich nie cieszył się wypłaconego odszkodowania czy przejścia na urlop energetyczny. Każdy zadawał pytanie jak można likwidować taki zakład. Życzymy im powodzenia a wszystkim elektrowniom konwencjonalnym, które jeszcze pracują, by nie spotkał ich w najbliższych latach los Dolnej Odry.

OZZZPRC

Aby mieć płacone za czas zwolnienia lekarskiego, trzeba podlegać pod ubezpieczenie chorobowe i odprowadzać na nie składki. Wiele osób wciąż myli je z ubezpieczeniem zdrowotnym. Czym się różnią?

Płatne zwolnienie lekarskie wymaga ubezpieczenia chorobowego

Wiele osób wciąż błędnie utożsamia ubezpieczenie chorobowe z ubezpieczeniem zdrowotnym. Ta niewiedza niesie za sobą poważne ryzyko finansowe. W razie nagłej choroby możemy zostać bez prawa do płatnego zwolnienia lekarskiego. Różnicę między tymi dwoma pojęciami można streścić w jednym zdaniu: ubezpieczenie zdrowotne pozwala na bezpłatne leczenie, natomiast ubezpieczenie chorobowe zapewnia pieniądze na czas leczenia.

 Ubezpieczenie chorobowe to jedno z ubezpieczeń społecznych, które daje nam prawo do zasiłku w razie choroby i macierzyństwa. Ubezpieczenie zdrowotne pozwala nam na korzystanie z bezpłatnej opieki medycznej, zarówno ambulatoryjnej, jak i szpitalnej – wyjaśnia Iwona Kowalska-Matis, regionalna rzeczniczka prasowa ZUS na Dolnym Śląsku. - Składki na ubezpieczenie chorobowe płaci się do ZUS, który zapisuje je na indywidualnym koncie ubezpieczonego, a składki na ubezpieczenie zdrowotne wprawdzie również odprowadza się do ZUS, ale są one przekazywane do Narodowego Funduszu Zdrowia – dodaje.

Co daje ubezpieczenie chorobowe?

Rzeczniczka precyzuje, że każdy, kto opłaca składki na ubezpieczenie chorobowe, zapewnia sobie prawo do płatnego zwolnienia lekarskiego przez określony przepisami czas. - Gdy będziemy niezdolni do pracy z powodu choroby, czy urazu, otrzymamy zasiłek chorobowy. Jeżeli zachoruje nam dziecko, rodzic, czy małżonek i będą wymagali naszej opieki - również z ubezpieczenia chorobowego na czas tej opieki będą wypłacane nam pieniądze, jako zasiłek opiekuńczy– mówi Kowalska-Matis. W przypadku przedłużającej się naszej choroby z tego ubezpieczenia możemy mieć wypłacone świadczenie rehabilitacyjne. Ubezpieczenie chorobowe daje także prawo do wypłaty zasiłku macierzyńskiego po urodzeniu lub przyjęciu dziecka na wychowanie.

Obowiązkowe ubezpieczenie chorobowe

W przypadku osób pracujących na umowę o pracę ubezpieczenie chorobowe jest zawsze obowiązkowe. - Natomiast osoby pracujące na umowie zlecenie bądź prowadzące własną działalność gospodarczą do takiego ubezpieczenia mogą przystąpić dobrowolnie – zachęca Iwona Kowalska-Matis. Trzeba pamiętać o tym, że jeśli zleceniobiorca lub przedsiębiorca nie przystąpi do ubezpieczenia chorobowego, to nie dostanie przysługujących z tego ubezpieczenia świadczeń, np. w razie choroby, czy opieki nad chorym dzieckiem. - Warto mieć to na uwadze, zwłaszcza, że składka na to ubezpieczenie nie jest wysoka i wynosi tylko 2,45 proc. – wyjaśnia Kowalska-Matis.

Obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne

Ubezpieczenie zdrowotne jest obowiązkowe dla każdego, kto wykonuje umowę o pracę, umowę zlecenia, prowadzi działalność gospodarczą, jest emerytem albo osobą bezrobotną zarejestrowaną w urzędzie pracy. Jeśli ktoś nie ma tytułu do tego ubezpieczenia, to powinien zostać do niego zgłoszony, jako członek rodziny. Takie zgłoszenie np. małżonka, nie powoduje, że jest odprowadzana większa kwota z wynagrodzenia. Niezależnie od tego, czy do ubezpieczenia zdrowotnego zgłosimy jedną, czy dwie osoby (np. małżonka i uczące się dziecko), składka na to ubezpieczenie będzie wynosiła zawsze 9 proc.

oprac. Emilia Panufnik

infor.pl

oksyczne zachowania w pracy

Najnowsze badanie rynku pracy przeprowadzone przez SD Worx pokazuje, że wielu polskich pracowników spotyka się z negatywnymi postawami zarówno ze strony współpracowników, jak i przełożonych. Aż 27 proc. badanych przyznaje, że zetknęło się z toksycznymi zachowaniami w miejscu pracy, a niemal co czwarty Polak ocenia negatywnie wpływ swojego menedżera na zespół. Problem dotyka szczególnie młodych osób i pozostaje jednym z kluczowych wyzwań dla organizacji w całej Europie.

Relacje w miejscu pracy mają bezpośredni wpływ nie tylko na komfort pracowników, ale także na efektywność organizacji. Toksyczne relacje i poczucie wykluczenia to zjawiska, które wciąż dotyczą znaczącej części pracowników. Najnowsze dane pokazują, że problem ten jest szczególnie odczuwalny wśród najmłodszych, zaś Polska plasuje się w europejskiej czołówce krajów, gdzie pracownicy dostrzegają negatywny wpływ przełożonych na zespoły.

Młodzi pracownicy i kobiety częściej doświadczają toksycznych zachowań w pracy

Wyniki najnowszego międzynarodowego badania „2026 HR & Payroll Pulse” przeprowadzone przez SD Worx wśród 5936 pracodawców i 16 500 pracowników w 16 europejskich krajach pokazują, że znaczący odsetek zatrudnionych deklaruje doświadczenie toksycznych zachowań w środowisku zawodowym. Już co czwarty Polak (27 proc.) i co czwarty Europejczyk (24,8 proc.) deklaruje, że doświadczył toksycznych lub szkodliwych zachowań ze strony jednego lub większej liczby współpracowników. Najczęściej w Polsce wskazują na to osoby poniżej 25. roku życia – aż 31,2 proc. Gdzie w grupie 35–49 lat odsetek ten wynosi 25,9 proc., natomiast wśród pracowników powyżej 65. roku życia ten wskaźnik spada do zaledwie 4,4 proc. Różnice widoczne są również pod względem na płci – nieco częściej takie doświadczenia deklarują Polki (28,7 proc.) niż Polacy (24,7 proc.).

Negatywny wpływ przełożonych na zespoły w Polsce

Co więcej, problem dotyczy nie tylko relacji między współpracownikami, ale również stylu zarządzania. Niemal co czwarty pracownik w Polsce (24 proc.) ocenia, że jego menedżer ma toksyczny wpływ na zespół. Na tle innych badanych krajów, Polska znajduje się w ścisłej czołówce – wyższe wyniki odnotowano jedynie we Włoszech (27,9 proc.) oraz we Francji i Hiszpanii (po 26,6 proc.). Zdecydowanie rzadziej takie opinie pojawiają się w Finlandii (17,1 proc.), Niemczech (20,1 proc.) czy Holandii (20,6 proc.).

Poczucie izolacji w miejscu pracy

Wyniki badania przeprowadzonego przez SD Worx obrazują również inny istotny problem w polskich firmach – poczucie izolacji w miejscu pracy. W Polsce niemal co piąty zatrudniony (19,6 proc.) deklaruje, że czuje się odizolowanych lub nie postrzega siebie jako części zespołu. W ujęciu europejskim plasujemy się na drugim miejscu. Poza Polakami, najczęściej w Europie takie odczucia deklarowali pracownicy z Irlandii (19,8 proc.) oraz Wielkiej Brytanii (18,7 proc.).

Duża rola managerów

W praktyce bardzo rzadko mamy do czynienia z sytuacjami jednoznacznymi. Toksyczne zachowania w miejscu pracy często zaczynają się od drobnych sygnałów, takich jak brak informacji zwrotnej czy ignorowanie głosu pracownika. Często nie wynikają one ze złej woli, ale np. braku odpowiednich umiejętności czy narzędzi, które umożliwiłyby szybki feedback czy zarządzanie czasem pracy. Szczególnie istotna jest rola managerów, ponieważ to oni w największym stopniu kształtują codzienną kulturę pracy zespołu. Dlatego tak ważne jest inwestowanie w rozwój liderów, budowanie środowiska opartego na zaufaniu i szacunku oraz oferowanie im narzędzi, które pozwolą zarządzać zespołem. Nowe technologie nie tylko usprawniają proces komunikacji, ale też zdejmują z managerów wiele czasochłonnych zadań i pozwalają skupić się na najważniejszym czyli budowaniu zdrowych relacji w zespole - mówi Paulina Zasempa, People Country Lead w SD Worx Poland.

Źródło: SD Worx

infor.pl