Fala zwolnień grupowych, likwidacje kolejnych zakładów pracy i restrukturyzacje w wielkich korporacjach spędzają sen z powiek tysiącom Polaków. O ile młodzi pracownicy stosunkowo szybko odnajdują się na dynamicznym rynku pracy, o tyle osoby po 50. i 60. roku życia przeżywają w takiej sytuacji prawdziwy dramat. Strata zatrudnienia na kilka lat przed osiągnięciem powszechnego wieku emerytalnego budzi paniczny strach o przyszłość finansową. Okazuje się jednak, że przepisy przewidują potężne koło ratunkowe, o którym wielu pracowników nie ma pojęcia. Świadczenie przedemerytalne z ZUS pozwala zachować stały, comiesięczny dochód i bezpiecznie doczekać do właściwej emerytury. Jakie warunki trzeba spełnić i na co uważać?

W powszechnej opinii pokutuje przekonanie, że pracownik w tzw. wieku przedemerytalnym jest całkowicie chroniony przez prawo i pracodawca nie może go zwolnić. To prawda, ale ochrona ta (wynikająca z Kodeksu pracy) obowiązuje jedynie przez 4 lata przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Co więcej, przestaje ona działać w drastycznych sytuacjach - m.in. w przypadku ogłoszenia upadłości lub całkowitej likwidacji zakładu pracy, a także przy zwolnieniach grupowych na mocy przepisów szczególnych. Gdy firma znika z rynku, senior nagle zostaje bez środków do życia. Zamiast jednak załamywać ręce i godzić się na status wiecznego bezrobotnego, warto sprawdzić procedury ZUS.

Czym jest świadczenie przedemerytalne z ZUS i ile wynosi w 2026 roku?

Warto na wstępie wyraźnie zaznaczyć: świadczenie przedemerytalne to nie jest zwykły zasiłek dla bezrobotnych z urzędu pracy. To specjalne, długoterminowe świadczenie ryczałtowe wypłacane przez ZUS. Jego zadaniem jest zapewnienie stabilizacji finansowej osobom, które straciły pracę z przyczyn całkowicie od nich niezależnych (czyli z winy pracodawcy). Po fali corocznych waloryzacji kwota tego świadczenia wynosi obecnie 1993,76 zł brutto miesięcznie (ok. 1480-1500 zł "na rękę"). Od tych pieniędzy ZUS odprowadza składkę zdrowotną oraz zaliczkę na podatek dochodowy. Co niezwykle ważne dla osób w trudnej sytuacji: kwota ta jest gwarantowana i wypłacana co miesiąc aż do dnia, w którym beneficjent osiągnie oficjalny wiek emerytalny (60 lat dla kobiet, 65 lat dla mężczyzn). Dopiero wtedy system automatycznie zamienia świadczenie na standardową emeryturę. Warto pamiętać, że okres pobierania świadczenia przedemerytalnego jest przez ZUS traktowany jako okres nieskładkowy - oznacza to, że w tym czasie nie odkładają się nowe składki podwyższające przyszłą, ostateczną emeryturę.

Długa lista wymogów: Kto naprawdę ma szansę na pieniądze?

Z racji tego, że świadczenie przedemerytalne z ZUS jest bardzo korzystnym rozwiązaniem, urzędnicy niezwykle drobiazgowo weryfikują wnioski. Aby system wydał decyzję pozytywną, musisz spełnić dwa rodzaje warunków: wspólne (dla wszystkich) oraz indywidualne (zależne od tego, jak straciłeś pracę). Warunki wspólne - bez tego ani rusz:

• Status bezrobotnego: Po zwolnieniu z pracy musisz zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy (PUP).
• 180 dni na zasiłku bez ani jednej przerwy: Musisz pobierać zasiłek dla bezrobotnych przez co najmniej 6 miesięcy (180 dni). Uwaga! W tym okresie nie możesz utracić statusu bezrobotnego nawet na jeden dzień. Jeśli np. spóźnisz się na obowiązkową wizytę i urząd Cię wyrejestruje, licznik 180 dni zacznie biec od nowa.
• Czysta karta w Urzędzie Pracy: W okresie pobierania zasiłku nie możesz odmówić przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, prac interwencyjnych czy robót publicznych oferowanych przez urząd.
• Termin złożenia wniosku: Oficjalny wniosek o świadczenie przedemerytalne musisz złożyć do ZUS w ciągu 30 dni od dnia wydania przez urząd pracy zaświadczenia potwierdzającego 6-miesięczny okres pobierania zasiłku.

Warunki indywidualne (Przykłady najczęstszych sytuacji):

• Zwolnienie z przyczyn dotyczących zakładu pracy (np. redukcja etatów, likwidacja stanowiska): Musisz przepracować u tego pracodawcy minimum 6 miesięcy. Do dnia rozwiązania umowy musisz mieć ukończone co najmniej 55 lat (kobiety) lub 60 lat (mężczyźni) oraz posiadać staż pracy: minimum 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn.
• Likwidacja lub upadłość firmy: Jeśli firma bankrutuje, kryteria wieku są nieco łagodniejsze. Kobieta musi mieć ukończone 56 lat (i 20 lat stażu), a mężczyzna 61 lat (i 25 lat stażu).
• Świadczenie bez względu na wiek (Bardzo długi staż): Przepisy przewidują też opcję dla osób z ogromnym stażem pracy. Jeśli zostałeś zwolniony z winy zakładu pracy, a Twój staż ubezpieczeniowy wynosi minimum 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, ZUS przyzna Ci świadczenie bez względu na to, ile masz lat.

Czy na świadczeniu przedemerytalnym można dorabiać?

Tak, przepisy pozwalają na legalną pracę podczas pobierania świadczenia przedemerytalnego, ale trzeba ściśle pilnować limitów przychodów. ZUS co roku aktualizuje te progi:

1. Próg dopuszczalny (2225,90 zł brutto): Jeśli Twoje dodatkowe zarobki miesięczne nie przekroczą tej kwoty, otrzymasz świadczenie przedemerytalne w pełnej wysokości.
2. Próg graniczny (6232,50 zł brutto): Jeśli zarobisz w danym miesiącu więcej, ZUS całkowicie zawiesi wypłatę Twojego świadczenia.
3. Zarobki pomiędzy progami: Jeśli zarobisz np. 4000 zł brutto, Twoje świadczenie przedemerytalne zostanie proporcjonalnie pomniejszone (ZUS potrąci nadwyżkę, ale zawsze wypłaci tzw. gwarantowaną kwotę świadczenia).

Pułapka formalna, czyli jak nie przegrać pieniędzy przez jeden dokument

Największym dramatem osób rejestrujących się w urzędzie pracy jest sytuacja, w której spełniają kryteria wieku i stażu, ale ich wniosek zostaje odrzucony przez błąd w... świadectwie pracy. Pamiętaj! W świadectwie pracy musi czarno na białym widnieć zapis, że stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących pracodawcy (poprzez powołanie się na ustawę o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub odpowiedni artykuł Kodeksu pracy o likwidacji stanowiska/zakładu). Jeśli pracodawca wpisze tam standardowe „rozwiązanie za porozumieniem stron” (co szefowie często proponują, by uniknąć unijnych czy wewnętrznych procedur), drzwi do świadczenia przedemerytalnego z ZUS zamykają się bezpowrotnie. Nie daj się na to nabrać podczas rozmów w dziale kadr - walcz o prawidłowy zapis, bo stawką jest Twoje bezpieczeństwo finansowe na resztę lat przed emeryturą.

Ile można dorobić na świadczeniu przedemerytalnym w 2026 roku?

Na świadczeniu przedemerytalnym w 2026 roku (od 1 marca 2026 roku do 28 lutego 2027 roku) kwota dopuszczalnego miesięcznego przychodu wynosi 2225,90 zł brutto, a kwota graniczna to 6232,50 zł brutto.

Jak długo można być na świadczeniu przedemerytalnym?

Świadczenie przedemerytalne można pobierać do dnia poprzedzającego dzień, w którym osiągnie się powszechny wiek emerytalny.

Jaka jest różnica między zasiłkiem przedemerytalnym a świadczeniem przedemerytalnym?

Różnica między zasiłkiem przedemerytalnym a świadczeniem przedemerytalnym ma obecnie charakter wyłącznie historyczny i formalny, ponieważ współcześnie oba te pojęcia oznaczają dokładnie to samo wsparcie finansowe dla starszych osób bezrobotnych. Dawniej, przed 1 sierpnia 2004 roku, były to dwa odrębne świadczenia: tzw. zasiłek przedemerytalny był przyznawany według starszych przepisów i wypłacany przez urzędy pracy, natomiast świadczenie przedemerytalne od początku obsługiwał ZUS. Wraz z wejściem w życie ustawy o świadczeniach przedemerytalnych cały system ujednolicono - zlikwidowano dawną formę zasiłków, a jedyną oficjalną i prawną nazwą stało się świadczenie przedemerytalne, którego wypłatą w całości zajmuje się ZUS. Mimo to, ze względu na wieloletnie przyzwyczajenia, pojęcie "zasiłku przedemerytalnego" wciąż powszechnie funkcjonuje w języku potocznym oraz w mediach jako zamiennik.

FAQ - najczęściej zadawane pytania o świadczenie przedemerytalne

Czym jest świadczenie przedemerytalne z ZUS i ile wynosi obecnie brutto miesięcznie?

Świadczenie przedemerytalne z ZUS to specjalne, długoterminowe świadczenie ryczałtowe dla osób, które straciły pracę z przyczyn od nich niezależnych. Kwota wynosi obecnie 1993,76 zł brutto miesięcznie (ok. 1480-1500 zł „na rękę”).

Jakie wspólne warunki trzeba spełnić, aby ubiegać się o świadczenie przedemerytalne z ZUS?

Trzeba zarejestrować się w Powiatowym Urzędzie Pracy, pobierać zasiłek dla bezrobotnych przez co najmniej 6 miesięcy (180 dni) bez przerwy, nie odmówić odpowiedniej propozycji urzędu i złożyć wniosek do ZUS w ciągu 30 dni od wydania zaświadczenia.

Jakie warunki wieku i stażu obowiązują przy zwolnieniu z przyczyn dotyczących zakładu pracy?

Przy zwolnieniu z przyczyn dotyczących zakładu pracy trzeba przepracować u tego pracodawcy minimum 6 miesięcy. Do dnia rozwiązania umowy kobieta musi mieć co najmniej 55 lat i 30 lat stażu, a mężczyzna 60 lat i 35 lat stażu.

Jakie limity przychodów obowiązują przy dorabianiu do świadczenia przedemerytalnego z ZUS?

Próg dopuszczalny wynosi 2225,90 zł brutto; do tej kwoty świadczenie przedemerytalne jest wypłacane w pełnej wysokości. Próg graniczny wynosi 6232,50 zł brutto; powyżej tej kwoty ZUS całkowicie zawiesi wypłatę świadczenia.

Jaki zapis w świadectwie pracy jest kluczowy dla świadczenia przedemerytalnego z ZUS?

W świadectwie pracy musi widnieć zapis, że stosunek pracy został rozwiązany z przyczyn dotyczących pracodawcy. Standardowe „rozwiązanie za porozumieniem stron” zamyka drzwi do świadczenia przedemerytalnego z ZUS.

infor.pl

Chroniczne zmęczenie, coraz mniejsza motywacja, rosnący dystans do wykonywanych obowiązków, rozdrażnienie, a w końcu poczucie, że powierzane zadania tracą sens. Tak mogą wyglądać pierwsze symptomy wypalenia zawodowego, które Światowa Organizacja Zdrowia opisuje jako skutek przewlekłego stresu w miejscu pracy. Skalę zjawiska odzwierciedlają badania i statystyki. Z „Barometru rynku pracy” Gi Group Holding wynika, że 42,4 proc. pracowników deklaruje przeciążenie obowiązkami, a 22,5 proc. pracodawców wskazuje przemęczenie i wypalenie zawodowe jako jedną z głównych barier produktywności.

14 września, w Międzynarodowy Dzień Walki z Wypaleniem Zawodowym, warto przyjrzeć się nie tylko temu, jak rozpoznać burn-out (z ang. wypalenie), ale przede wszystkim rozważyć, co firmy mogą zrobić, zanim przeciążenie zacznie wpływać na zdrowie pracowników, ich zaangażowanie i efektywność.

Od przewlekłego stresu do utraty efektywności
Światowa Organizacja Zdrowia definiuje wypalenie zawodowe jako konsekwencję przewlekłego stresu związanego z pracą, z którym nie udało się skutecznie poradzić. Wskazuje trzy podstawowe wymiary tego zjawiska: wyczerpanie, narastający dystans wobec pracy oraz spadek poczucia skuteczności zawodowej. Wypalenie nie jest więc po prostu zmęczeniem po intensywnym okresie - jest efektem długotrwałego obciążenia, które zaczyna wpływać na sposób funkcjonowania w miejscu zatrudnienia.

Niepokojący stan kondycji psychofizycznej pracujących Polaków znajduje swoje odzwierciedlenie w „Barometrze rynku pracy” GI Group Holding. Z raportu wynika, że główne bariery utrudniające efektywne wykonywanie obowiązków zawodowych mają dziś przede wszystkim charakter organizacyjny i wynikają z przeciążenia obowiązkami. Najsilniej presję intensywności pracy odczuwają osoby w wieku 25–54 lata. W grupie 25–44 lata 39 proc. badanych wskazuje przemęczenie lub stres jako główną barierę efektywności, a 37 proc. mówi o zbyt dużej liczbie zadań wykonywanych jednocześnie. Problem przemęczenia najwyraźniej widać wśród osób w wieku 45–54 lata - tutaj odsetek sięga aż 43 proc., przy czym największe przeciążenie obowiązkami deklarują osoby na stanowiskach kierowniczych i specjaliści. Na nadmiar zadań wykonywanych jednocześnie wskazuje 52 proc. pracowników administracji i instytucji publicznych, a 42 proc. mówi o przemęczeniu lub stresie. To najwyższe wyniki spośród wszystkich analizowanych branż.

- Wypalenie zawodowe to problem, który bardzo długo może być niewidoczny dla pracodawcy - mówi Mateusz Skiba, manager w Grafton Recruitment. I dodaje: -  Nie pojawia się z dnia na dzień, zwykle jest efektem długotrwałej presji czy poczucia, że wymagania stale rosną, a możliwości ich realizacji pozostają takie same. Pracownik wprawdzie nadal wykonuje swoje obowiązki, ale stopniowo traci energię, zaangażowanie i poczucie sensu wykonywanych zadań. Takich sygnałów nie należy lekceważyć, nawet jeśli dotyczą jednej osoby. Jeśli dotyczą większej części zespołu, każdy szef czy menager powinien sprawdzić nie tylko poziom obciążenia i komfort pracy podwładnych, ale też sposób zarządzania i realność stawianych oczekiwań.

Skalę problemu pokazuje ogólnopolskie badanie prof. Dominiki Maison z Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, przeprowadzone w 2025 roku. Wypalenie zawodowe deklaruje 22 proc. pracujących, a 42 proc. mierzyło się z nim w przeszłości. Co istotne, dla wielu ankietowanych nie był to krótkotrwały kryzys - 31 proc. wskazało, że trwało ono od miesiąca do pół roku, a 36 proc. przyznało, że było to dłużej niż pół roku. Najczęściej wskazywanymi objawami były chroniczne zmęczenie i brak energii – tak odpowiedziało 70 proc. Polaków. Na brak motywacji do pracy zwróciło uwagę 63 proc., a 47 proc. zatrudnionych na utratę poczucia sensu wykonywanej pracy.

Badanie pokazuje też, gdzie Polacy szukaliby pomocy, gdyby zauważyli u siebie objawy wypalenia zawodowego. 39 proc. w pierwszej kolejności zwróciłoby się do psychologa lub terapeuty, 16 proc. szukałoby wsparcia wśród rodziny, a zaledwie 5 proc. - w miejscu pracy. Jednocześnie aż 89 proc. badanych uważa, że pracodawcy w Polsce nie traktują problemu wypalenia zawodowego poważnie.

- To ważny sygnał dla kadry zarządzającej: wypalenie jest postrzegane przez pracowników jako realny problem, jednocześnie jednak rzadko decydują się o nim mówić - zauważa Karolina Popiel, partner w Wyser Executive Search. I dodaje: - Dlatego tak istotne jest stworzenie warunków, w których każdy pracownik może otwarcie powiedzieć, że liczba zadań przekracza jego realne możliwości, bez obawy, że zostanie to odebrane jako brak zaangażowania. Efektywne zarządzanie nie polega na tym, żeby wszyscy pracowali coraz więcej, ale by ich wysiłek był kierowany tam, gdzie rzeczywiście jest potrzebny.

Realistyczne cele zamiast pracy ponad siły
Dla kadry zarządzającej kluczowy powinien być także fakt, że skutki wypalenia zawodowego wykraczają daleko poza osobisty kryzys pracownika Ten problem szybko zaczyna dotyczyć organizacji jako całości. Może przekładać się na absencję, rotację i trudności z utrzymaniem efektywności zespołów.

- Ciągłe przeciążenie to również konkretny problem biznesowy. Może oznaczać wolniejsze wykonywanie zadań, większą liczbę błędów, spadek jakości pracy, a w dłuższej perspektywie także większą skłonność do jej zmiany. Dlatego przeciwdziałanie wypaleniu zawodowemu powinno być stałym elementem odpowiedzialnego zarządzania, a nie reakcją na wyczerpanie czy decyzję pracownika o odejściu. W praktyce oznacza to regularne sprawdzanie obciążenia zespołów, realistyczne ustalanie priorytetów, a także uwrażliwienie menedżerów na konieczność rozpoznawania pierwszych sygnałów wypalenia - podkreśla Karolina Popiel. 

„Nie mam już siły” – to nie porażka, to sygnał długotrwałego przeciążenia
Wypalenie zawodowe to problem, którego konsekwencje wykraczają poza samopoczucie pracownika i mogą wpływać na różne obszary jego życia zawodowego. Dobrze obrazują to dane z badania UCE RESEARCH i ePsycholodzy.pl „Polacy na granicy wypalenia zawodowego”. Wynika z niego, że aż 78,3 proc. osób aktywnych zawodowo dostrzega u siebie co najmniej jeden z 14 analizowanych symptomów. Najczęstszym sygnałem ostrzegawczym jest długotrwałe zmęczenie, wyczerpanie i brak energii, na które wskazuje 43,4 proc. respondentów. Kolejne alarmujące symptomy to spadek satysfakcji z pracy i brak motywacji (25,2 proc.), dystansowanie się od obowiązków (20,8 proc.), rozdrażnienie i niechęć do zadań (20,6 proc.) oraz widoczne zmniejszenie wydajności (20,1 proc.). Dane pokazują, że symptomy związane z wypaleniem mogą dotyczyć wielu obszarów - od kondycji psychicznej i fizycznej po motywację i efektywność w pracy.

- Wypalenie zawodowe wpływa nie tylko na samopoczucie pracownika, lecz również na jego codzienne funkcjonowanie. Wyczerpanie powoduje, że zaczynamy działać poniżej swoich możliwości - nie z braku kompetencji czy dobrej woli, ale dlatego, że nie dysponujemy już wystarczającymi zasobami psychicznymi i energetycznymi - tłumaczy Ewelina Jasik, ekspertka ds. wsparcia i rozwoju pracowników z Body and Mind Coaching. I dodaje: - Taka osoba może odkładać zadania, unikać spotkań, ograniczać kontakty ze współpracownikami i wykonywać obowiązki w sposób coraz bardziej automatyczny. Trudniej jej się skoncentrować, podejmować decyzje czy twórczo rozwiązywać problemy. Pojawiają się wówczas myśli: nie daję sobie rady albo nie nadaję się do tej pracy». Tymczasem nie zawsze jest to problem braku umiejętności. Często jest to sygnał narastającego braku równowagi między wymaganiami a możliwościami ich realizacji.

Czytaj więcej na Prawo.pl:
https://www.prawo.pl/kadry/wypalenie-zawodowe,1552408.html

Wypowiedzenie umowy o pracę – sposoby rozwiązania stosunku pracy

Ogólnie polskie prawo pracy przewiduje 3 rodzaje rozwiązania umowy o pracę:

• Za wypowiedzeniem
• Bez wypowiedzenia, tzw. dyscyplinarka
• Za porozumieniem stron.

Rozwiązanie umowy za wypowiedzeniem oznacza, że umowa zostanie rozwiązana dopiero z upływem pewnego okresu, który upłynie od momentu złożenia wypowiedzenia przez jedną ze stron. Wypowiedzenie umowy o pracę może bowiem zostać złożone zarówno przez pracodawcę jak i przez pracownika.

Natomiast rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia czyli bez upływu dodatkowego okresu to tzw. zwolnienie natychmiastowe, inaczej dyscyplinarka. Można się nim posłużyć jedynie w trzech sytuacjach:

• ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych;
• popełnienia przez pracownika w czasie trwania umowy o pracę przestępstwa, które uniemożliwia dalsze zatrudnianie go na zajmowanym stanowisku, jeżeli przestępstwo jest oczywiste lub zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem;
• zawinionej przez pracownika utraty uprawnień koniecznych do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku.

Ostatnia możliwość czyli rozwiązanie umowy za porozumieniem stron jest najbardziej elastyczna. Strony mogą ustalić w porozumieniu, kiedy dokładnie nastąpi rozwiązanie stosunku pracy.

Jak złożyć wypowiedzenie?

To zależy, czy wypowiedzenie składa pracodawca, czy pracownik. W aktualnym stanie prawnym pracodawca musi uzasadnić wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony. Jeśli w danym zakładzie pracy funkcjonuje związek zawodowy, pracodawca ma również obowiązek poinformowania związku na piśmie o planowanym wypowiedzeniu pracownikowi umowy. Przewidywana na sierpień 2022 r. nowelizacja Kodeksu pracy wprowadza ten obowiązek również w stosunku do umów zawieranych na czas określony. To dosyć kontrowersyjna zmiana, która spotyka się z krytyką doktryny. Na szczeblu unijnym neguje się jednak różnicowanie sposobów rozwiązania umów o pracę w Polsce w zależności od tego czy jest to umowa terminowa czy bezterminowa.

Ważne

Natomiast pracownik nie ma wymogu podawania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę.

W jakiej formie należy złożyć wypowiedzenie? Warunkiem skuteczności wypowiedzenia umowy o pracę jest jego forma pisemna (art. 30 §3 Kodeksu pracy). Wymówienie musi zawierać podpis osoby składającej pismo. Nie uznaje się więc skuteczności wypowiedzenia umowy za pomocą e-maila lub faksu. Jeśli pracownik lub pracodawca chce złożyć wypowiedzenie przez Internet, powinien to zrobić w formie pisemnej elektronicznej z bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym przy pomocy ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

W przypadku tradycyjnej formy papierowej można złożyć wypowiedzenie osobiście albo za pośrednictwem poczty (list polecony).

Wypowiedzenie umowy o pracę - jak je przygotować bez błędów

Okres wypowiedzenia

Sposób złożenia wypowiedzenia ma wpływ na termin, od którego zaczyna biec okres wypowiedzenia. Doręczając wypowiedzenie osobiście, sprawa jest oczywista. Natomiast przy liście poleconym może powstać problem, od kiedy liczyć bieg okresu wypowiedzenia. Uznaje się, że druga strona stosunku pracy zapoznała się z pismem nie z dniem jego wysyłki, lecz z dniem jego doręczenia.

Długość okresu wypowiedzenia ma wpływ na to, kiedy umowa o pracę ulegnie rozwiązaniu. W zależności od tego, kiedy pracownik lub pracodawca chce, aby do tego doszło, powinien w odpowiednim czasie złożyć dokument w postaci wypowiedzenia. Jak wyliczyć ten moment?

Po pierwsze, należy sprawdzić, ile dla danej umowy wynosi okres wypowiedzenia. Przy umowie na okres próbny obowiązują następujące zasady:

• umowa trwająca do 2 tygodni – 3 dni robocze,
• umowa trwająca powyżej 2 tygodni – 1 tydzień,
• umowa trwająca 3 miesiąca – 2 tygodnie.

W przypadku umów na czas określony i nieokreślony obowiązuje poniższa reguła:

• umowa krótsza niż 6 miesięcy – 2 tygodnie,
• umowa trwająca co najmniej 6 miesięcy – 1 miesiąc,
• umowa trwająca co najmniej 3 lata – 3 miesiące.

Jak liczyć okres wypowiedzenia?

Jak liczyć te terminy? Czy od dnia złożenia wypowiedzenia? Niekoniecznie. 3-dniowy okres wypowiedzenia zaczyna biec dnia następnego po złożeniu wypowiedzenia i liczy się na dni robocze od poniedziałku do soboty bez względu na to czy są one dniami pracy danego pracownika zgodnie z harmonogramem. Wypowiedzenie złożone w poniedziałek swój bieg kończy w czwartek.

Okres wypowiedzenia trwający tydzień lub wielokrotność tygodnia rozpoczyna swój bieg w najbliższą niedzielę po złożeniu wypowiedzenia i kończy się zawsze w sobotę. Gdy wypowiedzenie trwa tydzień, a zostało złożone w czwartek 14 kwietnia 2022 r. to bieg okresu wypowiedzenia rozpoczyna się w niedzielę 17 kwietnia i kończy swój bieg w sobotę 26 kwietnia 2022 r.

Natomiast okres wypowiedzenia liczony w miesiącach zawsze rozpoczyna swój bieg z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu złożenia wypowiedzenia i zawsze kończy się ostatniego dnia miesiąca. Jeśli pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę na okres 6 miesięcy złożył wypowiedzenie dnia 10 kwietnia 2022 r. to okres wypowiedzenia zaczyna biec z dniem 1 maja i kończy się 31 maja 2022 r.

Podstawa prawna

Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dziennik Ustaw z 2025, poz. 277)

infor.pl