Każdy uczestnik PPK, który ma więcej niż jeden rachunek PPK, ma prawo przenosić swoje pieniądze między tymi rachunkami w ramach tzw. wypłaty transferowej. Wypłata transferowa może też być dokonana na inne rachunki w określonych w ustawie o PPK sytuacjach.

Co to jest wypłata transferowa z PPK?

Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 42) ustawy z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych, wypłata transferowa to przekazanie środków na warunkach określonych w tej ustawie z jednego rachunku PPK:
- na inny rachunek PPK, 
- na IKE małżonka zmarłego uczestnika PPK lub na IKE osoby uprawnionej, 
- na PPE małżonka zmarłego uczestnika PPK lub na PPE osoby uprawnionej, 
- na rachunek terminowej lokaty oszczędnościowej uczestnika PPK, o której mowa w art. 49 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe, 
- na rachunek lokaty terminowej uczestnika PPK prowadzony w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, 
- na rachunek terminowej lokaty oszczędnościowej wskazany przez małżonka lub byłego małżonka uczestnika PPK, 
- na rachunek lokaty terminowej prowadzony w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej wskazany przez małżonka lub byłego małżonka uczestnika PPK lub
-  do zakładu ubezpieczeń prowadzącego działalność określoną w dziale I w grupie 3 załącznika do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej.

Przy czym na podstawie art. 3 ust. 4 ww. ustawy o pracowniczych planach kapitałowych, fundusz zdefiniowanej daty nie może dokonać wypłat transferowych w okresie zawieszenia odkupywania jednostek uczestnictwa lub umarzania jednostek rozrachunkowych.

Ważne

Wypłatę transferową trzeba odróżnić od zwykłej wypłaty środków z PPK, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 41) ww. ustawy o pracowniczych planach kapitałowych. Ta "zwykła" wypłata jest dokonywana na wniosek uczestnika PPK wypłatę środków zgromadzonych w PPK na wskazany rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej w przypadku spełnienia warunków określonych w ustawie o PPK (art. 97, art. 98, art. 100 lub art. 101).

Kiedy można dokonać wypłaty transferowej?

Wypłaty transferowej z konta PPK uczestnik PPK może dokonać przed ukończeniem 60. roku życia, a także potem. Co ważne, w tym pierwszym przypadku transfer oszczędności możliwy jest tylko na inny rachunek PPK. 
A po 60-ych urodzinach pieniądze zgromadzone na rachunku PPK mogą zostać przeniesione nie tylko na inny rachunek PPK uczestnika. Mogą one też – po spełnieniu wymagań określonych w przepisach – trafić do zakładu ubezpieczeń albo do banku bądź SKOK.

Decyzja w tym zakresie należy do uczestnika PPK. Można to zrobić w dowolnym momencie oszczędzania w PPK. Ustawa o pracowniczych planach kapitałowych nie limituje liczby dokonywanych transferów. Transfer środków zgromadzonych na rachunku PPK na inny rachunek PPK obejmuje wszystkie środki zgromadzone na rachunku, z którego dokonywany jest transfer. Co ważne - nie można wnioskować o transfer tylko części oszczędności zgromadzonych na rachunku PPK. 

Jak dokonać wypłaty transferowej?

Warunki, terminy i sposób dokonania wypłaty transferowej musi być określony w umowie o zarządzanie (prowadzenie) PPK.

Jak wskazuje PFR Portal PPK, ustawa o pracowniczych planach kapitałowych przewiduje dwie sytuacje, w których pracodawca uczestnika PPK ma obowiązek pośredniczenia przy wypłacie transferowej:
1) złożenie pracodawcy przez nowo zatrudnionego pracownika oświadczenia o zawartych w jego imieniu umowach o prowadzenie PPK. 
2) zmiana przez pracodawcę instytucji finansowej, zarządzającej PPK u tego pracodawcy.

Na podstawie art. 102 ust. 2 ustawy o PPK, wypłata transferowa jest dokonywana na podstawie dyspozycji podmiotu zatrudniającego (pracodawcy) w przypadku, o którym mowa w art. 12 ust. 4 i art. 19 ust. 4, uczestnika PPK, małżonka lub byłego małżonka uczestnika PPK, małżonka zmarłego uczestnika PPK albo osoby uprawnionej, po okazaniu potwierdzenia odpowiednio uczestnictwa w innym PPK, IKE lub PPE, zawarcia umowy o prowadzenie rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej lub umowy o prowadzenie rachunku lokaty terminowej albo zawarcia umowy, o której mowa w art. 99 ust. 7.

Natomiast w innych sytuacjach uczestnik PPK ma prawo złożyć polecenie dokonania wypłaty transferowej samodzielnie bezpośrednio do instytucji finansowej. 

Ważne

Wypłata transferowa z konta PPK nie wyklucza możliwości dalszego oszczędzania w PPK

Zrealizowanie wypłaty transferowej pieniędzy zgromadzonych na rachunku PPK na inny rachunek PPK nie wyklucza dalszego gromadzenia oszczędności na tym rachunku PPK. Rachunek PPK, z którego dokonano wypłaty transferowej jest nadal czynny i można na nim gromadzić pieniądze uczestnika PPK.

Ważne

Termin wypłaty transferowej

Co do zasady - oprócz przypadków, o których mowa w art. 81, art. 85 ust. 2 i art. 86 ust. 3 ustawy o PPK - wypłata transferowa następuje w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia złożenia dyspozycji wypłaty transferowej przez uczestnika PPK.
Przed dokonaniem wypłaty transferowej, instytucja finansowa ma obowiązek sporządzić (w formie elektronicznej pozwalającej na utrwalenie jej na trwałym nośniku) informację dotyczącą uczestnika PPK, z którego rachunku PPK ma zostać dokonana ta wypłata.

Wypłata transferowa po 60. roku życia 

Jeżeli uczestnik PPK ukończył 60. rok życia, ma prawo dokonać wypłaty transferowej środków z rachunku PPK:
- do zakładu ubezpieczeń, 
- na swój rachunek terminowej lokaty oszczędnościowej, prowadzony przez bank albo 
- na swój rachunek lokaty terminowej prowadzony w spółdzielczej kasie oszczędnościowo–kredytowej. 

 PFR Portal PPK wyjaśnia, że dokonanie wypłaty transferowej środków z PPK do zakładu ubezpieczeń jest możliwe w przypadku, gdy uczestnik PPK zawarł z zakładem ubezpieczeń umowę, na podstawie której – po osiągnięciu przez niego 60. roku życia – nabędzie on prawo do świadczenia okresowego lub dożywotniego. 

Natomiast wypłaty transferowej na rachunek terminowej lokaty oszczędnościowej w banku albo na rachunek lokaty terminowej w spółdzielczej kasie oszczędnościowo–kredytowej można dokonać tylko wtedy, gdy w umowie o prowadzenie rachunku, na który ma nastąpić ten transfer, przewidziano możliwość dysponowania środkami przekazanymi z PPK jedynie w sposób określony w art. 99 ust. 1 ustawy o PPK, czyli wypłacając: 
- 25% środków jednorazowo, a 75% w co najmniej 120 miesięcznych ratach albo 
- 100% środków w co najmniej 120 miesięcznych ratach. 
(zob. art. 99 ustawy o PPK)

W takim przypadku wypłata transferowa jest dokonywana na podstawie dyspozycji uczestnika PPK złożonej instytucji finansowej, po okazaniu odpowiednio potwierdzenia zawarcia: 
- umowy z zakładem ubezpieczeń, 
- umowy o prowadzenie rachunku terminowej lokaty oszczędnościowej albo 
- umowy o prowadzenie rachunku lokaty terminowej w SKOK. 

Ważne

Zakończenie oszczędzania w PPK 

Zrealizowanie wypłaty transferowej do zakładu ubezpieczeń albo na rachunek lokaty terminowej przez uczestnika PPK, który osiągnął 60. rok życia, wstrzymuje dokonywanie wpłat i przekazywanie dopłat rocznych na jego rachunek PPK. 
Warto więc przemyśleć taką wypłatę, gdy uczestnik PPK nadal pracuje po 60. roku życia. Jak wskazuje PFR Portal PPK, takie transfery są rozwiązaniami alternatywnymi w stosunku do wypłaty środków z rachunku PPK, po ukończeniu przez uczestnika 60. roku życia. Na podstawie art. 97 ust. 3 ustawy o PPK - w przypadku rozpoczęcia wypłaty środków zgromadzonych na rachunku PPK uczestnika po osiągnięciu przez niego 60. roku życia - wpłaty na PPK nie są dokonywane ani dopłaty roczne nie są przekazywane. To oznacza, że po otrzymaniu informacji o takiej wypłacie transferowej od instytucji finansowej podmiot zatrudniający nie może już  dokonać wpłat do PPK. W takiej sytuacji również dopłaty roczne nie są przekazywane.

Podstawa prawna: ustawa z 4 października 2018 r. o pracowniczych planach kapitałowych – tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 427.
Źródło: PFR Portal PPK

Łatwiejsza zmiana nazwiska po rozwodzie. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Za projekt odpowiedzialne było Ministerstwo Sprawiedliwości. Jest to część pakietu deregulacyjnego.

We wtorek, 6 maja 2025 r. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Chodzi o wydłużenie terminu na złożenie oświadczenia o powrocie do swojego nazwiska.

Zmiana nazwiska po rozwodzie

Obecnie, osoby rozwodzące się, mają trzy miesiące od uprawomocnienia się orzeczenia rozwodowego na złożenie oświadczenie o powrocie do swojego nazwiska. Oświadczenie należy złożyć osobiście przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego lub przed konsulem. W uzasadnieniu do projektu wskazano, że zdarzały się sytuacji, w których prawomocne wyroki rozwodowe nie były dostarczane w tym terminie do urzędu stanu cywilnego, a małżonkowie musieli korzystać z bardziej wymagającego trybu administracyjnej zmiany nazwiska.

Łatwiejsza zmiana nazwiska po rozwodzie. Rada Ministrów przyjęła projekt nowelizacji

Proponowane przepisy mają zapewnić małżonkom, którzy podczas zawarcia małżeństwa zmienili nazwisko, a następnie się rozwiedli, dłuższy termin na złożenie oświadczenia o powrocie do nazwiska – ocenił wiceminister sprawiedliwości Arkadiusz Myrcha. Przyjęta przez Radę Ministrów nowela zakłada wydłużenie z 3 do 12 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia rozwodowego terminu na złożenie przez rozwiedzionego małżonka oświadczenia o powrocie do nazwiska, które nosił przed zawarciem małżeństwa. Nowela ma wejść w życie po trzech miesiącach od ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. Jest to część pakietu deregulacyjnego.

Podstawa prawna

Projekt ustawy o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej ogłosiło w poniedziałek, 28 kwietnia 2025 r. rozpoczęcie pilotażowego programu skrócenia czasu pracy. Na jego realizację przewidziano 10 mln zł z Funduszu Pracy. ekspertka BCC ds. prawa pracy, radca prawny w Rycak Kancelaria Prawa Pracy i HR dr Magdalena Rycak o skróceniu czasu pracy.

Na wytyczne dotyczące pilotażowego programu MRPiPS musimy jeszcze poczekać. W grę wchodzą różne modele skrócenia czasu pracy:

• czterodniowy tydzień pracy,
• skrócenie dziennego wymiaru godzin pracy,
• dodatkowe dni wolne w ramach urlopu wypoczynkowego.

Resort rodziny i pracy podkreśla, że projekt ma być elastyczny i dobrowolny – firmy same będą mogły zdecydować, czy i w jakiej formule w nim uczestniczą. W ocenie ekspertki brakuje jednak szczegółowych informacji, które są kluczowe, jeśli pilotaż ma mieć jakąkolwiek wartość merytoryczną:

• Jakie firmy będą kwalifikowane do udziału (branże, wielkość, regiony)?
• Jak długo potrwa okres testowy?
• Czy efekty zostaną ocenione przez niezależnych ekspertów?
• Jak będą mierzone produktywność, efektywność i wpływ społeczny?

Bez odpowiedzi na te pytania trudno mówić o rzetelnym „eksperymencie” legislacyjnym. Dodatkowo – budżet 10 milionów złotych jest kwotą raczej symboliczną, niewystarczającą do wdrożenia i ewaluacji skomplikowanego projektu o ogólnokrajowym znaczeniu - powiedziała Rycak.

Jak wygląda sytuacja w Polsce jeśli chodzi o długość czasu pracy?

Polacy należą dziś do najbardziej zapracowanych narodów w Unii Europejskiej. Według najnowszych danych Eurostatu:

• rzeczywisty średni tygodniowy czas pracy w Polsce wynosi 39,3 godziny,
• to znacznie więcej niż unijna średnia – 36,1 godziny.

Nie dziwi więc, że coraz więcej mówi się o potrzebie większej równowagi między życiem zawodowym a prywatnym, szczególnie w obliczu problemów zdrowotnych, wypalenia zawodowego czy zatrważających danych demograficznych - skomentowała ekspertka.

A jak jest w innych krajach?

Choć w wypowiedziach MRPiPS często przywołuje się przykład Francji, Danii czy Hiszpanii, to rzeczywistość skróconego czasu pracy w tych państwach jest znacznie bardziej złożona:

• Francja – formalnie wprowadziła 35-godzinny tydzień pracy już w 2000 r., ale w praktyce wiele branż funkcjonuje tam na zasadzie licznych wyjątków i nadgodzin. Średnia rzeczywista liczba godzin pracy we Francji (według Eurostatu) wynosi dziś ponad 37 godzin tygodniowo. Ponadto reforma ta była kosztowna – państwo musiało rekompensować firmom spadek produktywności, a wielu pracodawców szukało obejść – w tym przez outsourcing i umowy cywilnoprawne.
• Hiszpania – rozpoczęła w 2021 r. testy czterodniowego tygodnia pracy w sektorze nowych technologii. Wstępne wyniki były pozytywne, ale skala projektu była bardzo ograniczona – objęła tylko kilkadziesiąt firm, głównie z sektora nowych technologii. Tamtejsze doświadczenia wskazują, że aby taki model działał, konieczne są spójne systemy mierzenia produktywności, realna digitalizacja procesów i kultura organizacyjna oparta na zaufaniu.
• Dania – często podawana jest jako wzór elastyczności, ale jej model opiera się na flexicurity: łatwość zatrudniania i zwalniania pracowników idzie tam w parze z bardzo silnym systemem wsparcia społecznego. Krótszy czas pracy wynika z układów zbiorowych, a nie ze sztywnych regulacji ustawowych.

Co może pójść nie tak?

Ekspertka, odnosząc się do zagrożeń z punktu widzenia państwa i pracodawców wskazała: wzrost kosztów pracy, skok inflacyjny, problemy z organizacją pracy oraz wzrost szarej strefy i „ucieczkę” w umowy cywilnoprawne. W jej ocenie, skrócenie czasu pracy bez zmniejszenia wynagrodzenia oznacza wyższy koszt jednostkowy pracy. Dla wielu firm to ryzyko ograniczenia zatrudnienia, podwyżek cen i utraty konkurencyjności – szczególnie w przemyśle i usługach. Dla wielu firm – zwłaszcza w sektorach o niskiej marży – może to być nie do udźwignięcia bez podniesienia cen produktów i usług - powiedziała. Dodała, że rosnące koszty mogą przełożyć się bezpośrednio na wzrost cen towarów i usług, zwłaszcza w branżach pracochłonnych, jak gastronomia, transport czy opieka zdrowotna. Zwróciła uwagę także na problemy z organizacją pracy w branżach takich jak produkcja, opieka zdrowotna czy transport, gdzie zredukowanie godzin może wiązać się z utratą dostępności ich świadczeń. Zauważyła także, że jeżeli etaty przestaną być „opłacalne” przy skróconym czasie pracy, firmy mogą szukać tańszych i bardziej elastycznych form zatrudnienia, z pominięciem przepisów kodeksu pracy.

Warunki sukcesu pilotażu

W ocenie ekspertki, pozytywnie należy ocenić to, że rząd nie zamierza narzucać jednego modelu skrócenia czasu pracy, tylko pozostawia przestrzeń do testowania różnych wariantów. Warunkiem sukcesu pilotażu będzie:

• staranny dobór firm i branż,
• transparentna metodologia oceny wyników,
• udział niezależnych ekspertów i naukowców w ewaluacji.

Skrócenie czasu pracy to temat ważny i potrzebny – ale wymaga mądrze zaprojektowanego pilotażu i poważnej debaty publicznej. Eksperyment legislacyjny przeprowadzony bez wystarczających danych, finansowania i konsultacji może doprowadzić do skutków odwrotnych od zamierzonych – zarówno dla pracowników, jak i gospodarki - podsumowała Rycak.

oprac. Iga Leszczyńska